Инструменты доступности
Пагадзіцеся, што ніводная паслуга, якая аказваецца насельніцтву, так не запатрабавана, як пасажырскія перавозкі. Нягледзячы на тое, што пастаянна расце колькасць асабістых аўтамабіляў, індывідуальных прадпрымальнікаў, якія займаюцца перавозкамі людзей, большая частка нашых грамадзян аддае перавагу менавіта аўтобусам. Аб гэтым мы гаварылі з Анатолем Буднікам падчас сустрэчы з нагоды яго слаўнага юбілею.
10 июня он отметил свой 80-летний юбилей. Когда-то выбрал себе профессиональный путь и вот уже почти 63 года верен ему. Потому что твердо убежден: профессия врача – одна из самых благородных, гуманных и необходимых на земле. За плечами – 46 лет стажа только в Крупской ЦРБ.
Есть такая поговорка «Мир не без добрых людей». Мы убеждаемся, что добрых людей очень много, они живут в заботе о других, помогают людям, несут позитивное настроение окружающим. О таком человеке я и хочу рассказать.Это Надежда Никитовна Никипоронок из деревни Купленка. Не так давно она отметила 80-летие. Возраст, безусловно, солидный. Но эта женщина по-прежнему жизнелюбива, энергична, активна.
Бывшая узница немецкого концлагеря, крупчанка Валентина Воронович отметила 5 июня 90-летие.
Са старшынёй Ухвальскага сельвыканкама Святланай Гатчэня мы загадзя абмеркавалі мэту нашага прыезду ў вёску Стары Сакол – расказаць аб дзейнасці старэйшыны гэтага населенага пункта Віктара Паўлавіча Варановіча. Падчас размовы Святлана Іванаўна заўважыла: «Старэйшыны вёсак – гэта актыўныя пасрэднікі паміж насельніцтвам і мясцовай уладай. Яны аказваюць нам адчувальную дапамогу ў своечасовым вырашэнні праблем, якія патрабуюць неабходнага ўмяшання, з’яўляюцца ініцыятарамі добрых спраў, самі прымаюць удзел у іх і сваім прыкладам натхняюць іншых».
От руководства – как оценку своей деятельности, от коллег – как признание профессионализма, от людей – как благодарность за помощь в конкретной ситуации и в целом за то, что на участке, вверенном под его бдительный милицейский контроль, – покой и порядок.
На сустрэчу са слаўным юбілярам мяне натхніла знаёмая. Яна расказала, што Галіна Андрэеўна, якая ўсё жыццё сябравала з яе маці, – шчырая, душэўная і памяркоўная жанчына, амаль 35 гадоў адпрацавала даяркай, выгадавала траіх дзяцей, не нарадуецца сямі ўнукам і сямі праўнукам. За сваю працу мае ўзнагароды. Цяпер жыве адна, але яе дом ніколі не пустуе, бо заўсёды прыязджаюць і дзеці, і ўнукі, каб пабачыцца з родным чалавекам, дапамагчы ў той або іншай справе.
Калі мы прыехалі ў Сакалавічы і спыніліся ля добра знаёмага нам дома Мальвіны Іванаўны, позірк міжволі прыцягнулі апранутыя ў беласнежны вэлюм вішні, слівы, яблыні. Такога ж колеру зараз і валасы ў нашай гераіні – жыццё ўпляло ў іх серабрыстыя ніткі.
Тишки, Лунтики, Зубрики, Пантелеи, Кнопочки... Своих подопечных нужно любить, а на работу всегда идти с радостью и все делать с душой. Согласитесь, хорошее правило. Только нужно его строго соблюдать. И результаты не заставят долго себя ждать. По такому принципу живет героиня нашего редакционного проекта Людмила Лысаковская, оператор по доращиванию молодняка ОАО «МайскоеАгро». Женщина – весна, милая и обаятельная, трудолюбивая и открытая. Она с гордостью констатирует: «Если суммировать общий трудовой стаж нашей семейной династии, то он составит более 200 лет! Две сотни лет службы любимому делу! Причем в одном хозяйстве». И Людмила достойно продолжает дело своих дедов и родителей. По итогам работы за 2016 год она признана лучшей по профессии в сфере животноводства. Теперь ее портрет занесен на обновленную Доску почета Крупского района.